Zamki bastionowe

Zamkami bastionowymi będziemy nazywać zespoły warowne, które powstały w końcu XVI wieku jako obronne siedziby feudalne otoczone umocnieniami typu bastionowego. Bastion - było to wysunięte na zewnątrz dzieło obronne założone na rzucie wydłużonego pięcioboku. Takie ukształtowanie bastionu likwidowało w zasadzie niebezpieczne martwe pola, które tworzyły się przed bastejami budowanymi na planie koła lub wieloboku. Zasadniczą cechą bastionu była jego niewielka wysokość i wnętrze wypełnione ziemią z pozostawieniem kazamat związanych z działobitniami umieszczonymi w barkach, to znaczy w bokach bastionu przytykających bezpośrednio do kurtyn. Należy podkreślić, że bastiony w przeciwieństwie do bastei miały wyraźnie zróżnicowane rozmieszczenie stanowisk ogniowych. Działobitnie umieszczone w barkach bastionu, niejednokrotnie zasłonięte tak zwanymi orylonami, były przeznaczone do prowadzenia ostrzału wzdłuż kurtyn oraz czół sąsiednich bastionów. Natomiast na nasypie bastionu były umieszczone stanowiska artyleryjskie mające za zadanie ostrzał przedpola. Powstanie bastionu było wynikiem procesu przekształcania bastei. Nie można dokładnie ustalić, kiedy bastion został ostatecznie uformowany i kiedy powstały pierwsze bastionowe zespoły warowne. Dotychczas jest to problem dyskusyjny, niemniej jednak można stwierdzić, że po raz pierwszy bastiony z wewnętrznymi kazamatami zastosowano we Włoszech na przełomie XV i XVI wieku. Wprowadzenie systemu bastionowego łączymy z działalnością architekta Michele San Micheli przy budowie w roku 1530 fortyfikacji otaczających Weronę.